माणसाचं आयुष्य म्हणजे नात्यांच्या धाग्यांनी विणलेलं एक वस्त्र आहे. काही नाती जन्मासोबत येतात, तर काही आपण प्रवासात कमावतो. एखादं नातं असं असतं जे आपल्याला जगायला शिकवतं आणि आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर जगण्याची प्रेरणा बनून पाठीशी उभं राहतं. जसा एखादा आधारवड कडक उन्हात सावली देतो, तसंच हे नातं आयुष्यातल्या संघर्षात आपल्याला सावरतं.
पण नात्याची शोकांतिका तेव्हा सुरू होते, जेव्हा ते नातं तुटतं. अशा वेळी जणू जगणंच थांबतं. ज्या व्यक्तीच्या श्वासात आपला श्वास असतो, तीच व्यक्ती जेव्हा दूर जाते, तेव्हा हृदयाच्या ठोक्यांची गती मंदावते. शरीर जिवंत असलं तरी मन मात्र तिथेच थबकतं. महाराष्ट्र टाइम्सच्या अनेक लेखांमध्ये म्हटल्याप्रमाणे, भावनिक गुंतवणूक जितकी जास्त, तितकाच विरहाचा घाव खोल असतो.
काळाच्या ओघात सगळे सगळे पुढे निघून जातात, उरतात त्या फक्त आठवणी! कधी जुना फोटो पाहताना होणाऱ्या हलक्या वेदना, तर कधी त्या व्यक्तीच्या आठवणीने काळजावर होणारा खोलवर आघात. जग रॅट-रेसमध्ये धावत असतं, पण ज्याचं माणूस हरवलंय, त्याच्यासाठी मात्र वेळ त्याची गती मंदावतो आणि जगण्याची उमेद हरवते. काही नाती आयुष्यात फुलांसारखा बहार आणतात, तर काही नाती तुटल्यामुळे मनाला लागलेली घरघर "बस्स आता मरावेच" अशा टोकाच्या विचारापर्यंत नेऊन ठेवते. हा त्रास कुणाला दिसत नाही, तो फक्त आतल्या आत जाणवतो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा